Monthly Archives For ตุลาคม 2020

โอคิคุ ตุ๊กตาผีผม

โอคิคุ ตุ๊กตาผีผม เปิดตำนานแห่งฮอกไกโด ที่เก่าแก่เรื่องเราที่ชวนขนลุกที่ถูกเผยแพร่ออกไปทั่วโลก สล็อต888คาสิโนออนไลน์

, , No Comment

โอคิคุ ตุ๊กตาผีผม  เป็นเรื่องเล่าขานในตำนานที่จะมีผมยาวออกมาเรื่อยๆ

คนไหนถูกใจตุ๊กตาเด็กผู้หญิงสวย ผมยาวสลวยน่าจะถูกใจโอคิคุแน่นอนตุ๊กตาตัวนี้อยู่ที่วัดมันเนน หมู่บ้านคุริซาว่า สล็อต888คาสิโนออนไลน์ จังหวัดฮอกไกโด ก่อนหน้านี้เจ้าของตุ๊กตาชื่อว่า “โอคิคุ ตุ๊กตาผีผม” เธอรักตุ๊กตาตัวนี้มากมาย หลังจากเธอล้มป่วยและก็เสียชีวิตลงในปีไทโชที่ 8 ด้วยวัย 3 ขวบแค่นั้น สล็อต888คาสิโนออนไลน์ พ่อแม่ของเธอนำตุ๊กตาตัวนี้ไปไว้กับป้ายวิญญาณเพื่อเป็นเพื่อนเล่น แต่ว่าสิ่งที่ประหลาดเป็นตุ๊กตากลับมีผมยาวออกมาเรื่อยซึ่งตอนนี้ก็ยังไม่มีการพิสูจน์อะไรต่อเพราะว่ายาวขึ้นมาได้เพราะอะไร

โอคิคุ ตุ๊กตาผีผม

Read Post →

ฮานาโกะซัง

ฮานาโกะซัง ในห้องน้ำ เรื่องราวของเด็กหญิงสาว ป.1 ที่ได้เสียชีวิตในห้องน้ำที่โรงเรียน เป็นตำนานที่เล่าต่อกันมา ฝาก100ได้200

, , No Comment

เรื่องราว ฮานาโกะซัง ซึ่งเป็นตำนานที่ได้มีการเล่าต่อๆกันมามากที่สุด แอบอยู่ในห้องน้ำโรงเรียนและโผล่มาหลอกให้คนตกใจ

เป็นเรื่องผีที่ติดอันดับ1 มาตลอด และเด็กไทยเองก็รู้ๆกันดีอยู่แล้ว สำหรับผี ฮานาโกะซัง ที่สิงอยู่ภายในห้องน้ำ ได้เล่าต่อๆกันว่า ถ้าหากว่าเคาะประตูห้องน้ำที่ชั้นสาม เคาะสามครั้งแล้วถามคำถามว่า บา ค่า ร่า 1688 เครดิตฟรี 

“ฮานาโกะซังอยู่ไหม” ถ้ามีเสียงตอบว่า “ไฮ่” ประตูก็จะเปิดออก แล้วก็มีเด็กหญิงใส่กระโปรงสีแดงลากตัวเราไป สถานที่จะสามารถพบเห็นได้ต้องเป็นห้องน้ำเด็กหญิงเวลาหลังเลิกเรียน

ฮานาโกะนั้นเป็นเรื่องผีที่อาจจะเป็นไปได้ว่าจะมีรายละเอียดที่มีความต่างกันในในแต่ละสถานที่การศึกษาด้วย คงจะเพื่ออัพเดทให้มีความน่าสยองกับที่ตรงนั้นนั่นเอง ส่วนที่มาที่ไปของฮานาโกะนั้น เชื่อกันว่าคุณเป็นเด็กที่เสียชีวิตในตอนสงครามโลก คาสิโนออนไลน์ได้เงินจริง ไม่ต้องฝาก ในขณะที่มีเรือบินมาทิ้งระเบิด คุณได้หนีเข้าไปหลบในห้องน้ำ ผลก็คือเปลวไฟจากระเบิดครอกตายทั้งเป็น นั่นก็เลยทำให้วิญญาณของเธอจะต้องคอยเร่ร่อนไปๆมาๆในห้องน้ำฮานาโกะซัง ในห้องน้ำ…

Read Post →

เรื่องสยอง กลางดึกคืนหนึ่ง ที่จอดรถโรงพยาบาลย่านพิษณุโลก

, , No Comment

สยอง ย่านพิษณุโลก

สยอง ย่านพิษณุโลก เรื่องที่เรานั้นได้เจอเองที่ ร.พ.แห่งหนึ่งในพิษณุโลกค่ะ ลานจอดรถของร.พ.ทางด้านหลังจะวนๆขึ้นไป

เหมือนที่จอดในห้าง วันนั้นไปเยี่ยมเพื่อนที่ร.พ. ที่จอดด้านหน้าร.พ.จอดได้ไม่กี่คัน เหมือนเค้าบังคับให้จอดด้านหลังหมดตอนไปเป็น

ช่วงเย็นยังสว่างอยู่ วนขึ้นไปจอดชั้นบนเพราะชั้นล่างๆเต็มหมด ได้ที่จอดตรงกลางๆของชั้นทางลงที่จอดรถมีบันไดเล็กๆตรงกลาง

แล้วก็มีลิฟท์อยู่ทางขวาสุดด้านล่างมียามนั่งอยู่ แล้วก็เป็นโซนมอเตอร์ไซค์ค่ะเรานั่งอยู่กับเพื่อนในห้องนาน เหมือนอยู่เป็นเพื่อนเค้า

เพราะเค้าไม่มีใครมาเฝ้าก็เลยกลับมืดหน่อย ตอนที่กลับไม่ดึกเท่าไหร่ ประมาณ 5 ทุ่มเกือบๆเที่ยงคืนเราเดินไปที่จอดรถด้านหลังแล้ว

แอบเหวอนิดหน่อย เพราะไฟที่จอดรถเปิดแค่ชั้น 1 กับ 2 ด้านบนมืดสนิท ไม่เปิดไฟเลย แล้วยามก็ไม่ได้นั่งอยู่ด้านล่างเหมือนเดิมที่

สำคัญคือเจือกจำไม่ได้ว่าจอดรถไว้ชั้นไหน แล้วรถเราไม่มีปุ่มไฟไซเรนเพื่อเรียกรถด้วย ใจคิดว่าขึ้นลิฟท์ดีกว่า เพราะบันไดตรงกลาง

ขึ้นไปก็ไม่มีไฟ มองอะไรไม่เห็นอยู่ดี เอาเป็นว่าขึ้นลิฟท์ไปแล้วพอเปิดประตูลิฟท์มา ก็อาศัยไฟจากลิฟท์นั่นแหล่ะ มองหารถตัวเองเอา

ลิฟท์อยู่ทางขวา รถอยู่กลางๆน่าจะพอมองเห็น รถเราสีเทาเข้มค่ะเราเริ่มจากชั้น 3 เพราะชั้นสองไม่จอดไว้แน่ๆ พอลิฟท์เปิดมา ค่อยๆ

ชะโงกหน้าออกไปด้วยใจระทึก มืดมากกกกกกกกกกกกกก มองไม่เห็นหอยโข่งอัลไลเลยยยยยยย ไฟที่ลิฟท์สาดถึงคือ 1 ช่วงบล็อค

จอดรถค่ะ เห็นรถสองคันแรก และที่เหลือมืดสนิทสรุปคือต้องใช้วิธีเปิดลิฟท์ค้างไว้เพื่อเดินหารถอีกทีค่ะ แต่ใจก็คิดว่าไม่น่าใช่ชั้น 3แห

ล่ะ เพราะตอนขับจำได้ว่าวนๆเยอะอยู่นะ สติไม่มีเลยตอนขับ คิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย ทีนี้เข้าลิฟท์ไป ตั้งใจเริ่มใหม่ที่ชั้น 4 พอถึง กว่า

ลิฟท์จะเปิดนี่ช้ามากกกกกกก ทั้งๆที่เมื่อกี้ปกติค่ะ เราก้าวขาออกไป ยังไม่ทันกดปุ่มที่ทำให้ลิฟท์ค้างไว้หรืออะไร คือลองโผล่ไปก่อน

หยั่งเชิงแบบระแวงๆพอเราก้าวขาออกไป มือเรายังคาอยู่ที่ลิฟท์นะคะ คือกดค้างไว้ไม่ให้ปิด ภาพที่ลิฟท์ส่องให้เห็นในระยะที่บอกไปคือ

มีเงาคนกลุ่มหนึ่งวิ่งกรูกันเข้ามาหาเราค่ะ ช่วงเข้ามาใกล้ๆเห็นใบหน้าชัดค่ะ ตาเค้าเป็นสีแดงก่ำ หน้าตาถทึงเหมือนโกรธแค้นมากใน

สัญชาตญาณรู้เลยว่านี่ไม่ใช่คน กรูมาหาเร็วๆแล้วพอจะถึงตัวเราก็หายวับไป ขาเขอสั่นก้าวไม่ออกจะกลับเข้าลิฟท์ก็ไม่ได้ จะวิ่งไปข้าง

หน้าก็ไม่ไหว ร้องกรี๊ดอะไรก็ไม่มีค่ะ ได้แต่หลับตาปี๋ พอสติกลับมาอีกทีคือรีบเข้าลิฟท์แล้วกดลงรัวๆ เปิดมาอีกทีชั้นล่าง แต่กว่าจะถึง

เหมือนจะขาดใจ สรุปคืนนั้นนอนค้างที่ร.พ.กับเพื่อน เพื่อนถามอะไรก็ไม่ตอบค่ะ เช้ามาให้พ่อมาเอารถให้ ไม่กล้าแม้แต่จะไปอีกแล้วใน

ตอนกลางวัน ทุกวันนี้ชั้นบนของลานจอดรถร.พ.นั้นก็ยังไม่เปิดไฟนะคะ ไม่รู้จะประหยัดหาพระแสงของ้าวอะไรกัน…

Read Post →