เรื่องสยอง กลางดึกคืนหนึ่ง ที่จอดรถโรงพยาบาลย่านพิษณุโลก

, , Leave a comment

สยอง ย่านพิษณุโลก

สยอง ย่านพิษณุโลก เรื่องที่เรานั้นได้เจอเองที่ ร.พ.แห่งหนึ่งในพิษณุโลกค่ะ ลานจอดรถของร.พ.ทางด้านหลังจะวนๆขึ้นไป

เหมือนที่จอดในห้าง วันนั้นไปเยี่ยมเพื่อนที่ร.พ. ที่จอดด้านหน้าร.พ.จอดได้ไม่กี่คัน เหมือนเค้าบังคับให้จอดด้านหลังหมดตอนไปเป็น

ช่วงเย็นยังสว่างอยู่ วนขึ้นไปจอดชั้นบนเพราะชั้นล่างๆเต็มหมด ได้ที่จอดตรงกลางๆของชั้นทางลงที่จอดรถมีบันไดเล็กๆตรงกลาง

แล้วก็มีลิฟท์อยู่ทางขวาสุดด้านล่างมียามนั่งอยู่ แล้วก็เป็นโซนมอเตอร์ไซค์ค่ะเรานั่งอยู่กับเพื่อนในห้องนาน เหมือนอยู่เป็นเพื่อนเค้า

เพราะเค้าไม่มีใครมาเฝ้าก็เลยกลับมืดหน่อย ตอนที่กลับไม่ดึกเท่าไหร่ ประมาณ 5 ทุ่มเกือบๆเที่ยงคืนเราเดินไปที่จอดรถด้านหลังแล้ว

แอบเหวอนิดหน่อย เพราะไฟที่จอดรถเปิดแค่ชั้น 1 กับ 2 ด้านบนมืดสนิท ไม่เปิดไฟเลย แล้วยามก็ไม่ได้นั่งอยู่ด้านล่างเหมือนเดิมที่

สำคัญคือเจือกจำไม่ได้ว่าจอดรถไว้ชั้นไหน แล้วรถเราไม่มีปุ่มไฟไซเรนเพื่อเรียกรถด้วย ใจคิดว่าขึ้นลิฟท์ดีกว่า เพราะบันไดตรงกลาง

ขึ้นไปก็ไม่มีไฟ มองอะไรไม่เห็นอยู่ดี เอาเป็นว่าขึ้นลิฟท์ไปแล้วพอเปิดประตูลิฟท์มา ก็อาศัยไฟจากลิฟท์นั่นแหล่ะ มองหารถตัวเองเอา

ลิฟท์อยู่ทางขวา รถอยู่กลางๆน่าจะพอมองเห็น รถเราสีเทาเข้มค่ะเราเริ่มจากชั้น 3 เพราะชั้นสองไม่จอดไว้แน่ๆ พอลิฟท์เปิดมา ค่อยๆ

ชะโงกหน้าออกไปด้วยใจระทึก มืดมากกกกกกกกกกกกกก มองไม่เห็นหอยโข่งอัลไลเลยยยยยยย ไฟที่ลิฟท์สาดถึงคือ 1 ช่วงบล็อค

จอดรถค่ะ เห็นรถสองคันแรก และที่เหลือมืดสนิทสรุปคือต้องใช้วิธีเปิดลิฟท์ค้างไว้เพื่อเดินหารถอีกทีค่ะ แต่ใจก็คิดว่าไม่น่าใช่ชั้น 3แห

ล่ะ เพราะตอนขับจำได้ว่าวนๆเยอะอยู่นะ สติไม่มีเลยตอนขับ คิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย ทีนี้เข้าลิฟท์ไป ตั้งใจเริ่มใหม่ที่ชั้น 4 พอถึง กว่า

ลิฟท์จะเปิดนี่ช้ามากกกกกกก ทั้งๆที่เมื่อกี้ปกติค่ะ เราก้าวขาออกไป ยังไม่ทันกดปุ่มที่ทำให้ลิฟท์ค้างไว้หรืออะไร คือลองโผล่ไปก่อน

หยั่งเชิงแบบระแวงๆพอเราก้าวขาออกไป มือเรายังคาอยู่ที่ลิฟท์นะคะ คือกดค้างไว้ไม่ให้ปิด ภาพที่ลิฟท์ส่องให้เห็นในระยะที่บอกไปคือ

มีเงาคนกลุ่มหนึ่งวิ่งกรูกันเข้ามาหาเราค่ะ ช่วงเข้ามาใกล้ๆเห็นใบหน้าชัดค่ะ ตาเค้าเป็นสีแดงก่ำ หน้าตาถทึงเหมือนโกรธแค้นมากใน

สัญชาตญาณรู้เลยว่านี่ไม่ใช่คน กรูมาหาเร็วๆแล้วพอจะถึงตัวเราก็หายวับไป ขาเขอสั่นก้าวไม่ออกจะกลับเข้าลิฟท์ก็ไม่ได้ จะวิ่งไปข้าง

หน้าก็ไม่ไหว ร้องกรี๊ดอะไรก็ไม่มีค่ะ ได้แต่หลับตาปี๋ พอสติกลับมาอีกทีคือรีบเข้าลิฟท์แล้วกดลงรัวๆ เปิดมาอีกทีชั้นล่าง แต่กว่าจะถึง

เหมือนจะขาดใจ สรุปคืนนั้นนอนค้างที่ร.พ.กับเพื่อน เพื่อนถามอะไรก็ไม่ตอบค่ะ เช้ามาให้พ่อมาเอารถให้ ไม่กล้าแม้แต่จะไปอีกแล้วใน

ตอนกลางวัน ทุกวันนี้ชั้นบนของลานจอดรถร.พ.นั้นก็ยังไม่เปิดไฟนะคะ ไม่รู้จะประหยัดหาพระแสงของ้าวอะไรกัน

 

Leave a Reply